دلتنگ کربلا...

خداوندا دلم بس گرفته است .خود دانی از چیست .از یک هفته بد بیاری و غم و غصه و تنهایی !تنهایی نه از آن سو که بی کسی مرا رنج می دهد .از آن که تو ؛ آری تو ای بی منت دهنده تنهایم گذاری !این حرف اشتباه است ؛ آری تو که مرا تنها نمیگذاری این من هستم ؛ آری منبنده ی سراپا تقصیرت که تو را گاهاً با گناه از یاد می برم .و تو چه بی منت اجازه دهی در جوار رحمتت سکنی گزینم .ولی قدر این بی منت ارزانی ات را هیچ جا نیافتم مگر در درگاه الهی ات ،پس آمده ام به درگاهت زجه کنان که چاره ای جلوی راه این بنده ضعیف و حقیرت قرار دهیای بی منت دهنده عالم...

...

قشنگ ترین لذت زندگی: بهت بگن بیا بریم کربلا... وسط بین الحرمین سلام بدی... ندونی بری حرم حضرت عباس(ع) یا امام حسین(ع)... پا برهنه تو بین الحرمین راه بیافتی... برسی ورودی حرم حضرت عباس(ع)... پشت در حرم بشینی وسلام بدی... با چشم پر اشک اذن دخول بخونی... بلند شی و بری روبه روی ضریح بایستی... سرتو بندازی پایین و با خجالت بگی فکر نمیکردم بیاریم حرم... به حضرت عباس(ع) بگی خیلی آقایی... بری یه بوسه به ضریح بزنی و اشک بریزی... بیای عقبتر و یه زیارت بخونی... بهش بگی اجازه میدی برم پابوس داداشت... دوباره پا برهنه تو بین الحرمین راه بیفتی و زیر لب بگی"از حرم تا قتلگاه زینب(س) صدا میزد ...